Kendime soruyor muyum?


Geçen gün bir arkadaşımı aradım. Hem sesi çok kötü geliyordu hem de benimle ters konuşuyordu sanki. Konuşmamız çok kısa sürdü, telefonu kapadık ama ben konuyu kapatamadım. Ne yapmış olabilirdim ki? Acaba bir konuda kendimi yanlış mı ifade ettim, yoksa onu kıracak bir şey mi yaptım fark etmeden? Birkaç gün daha bu düşünceler kafamı kurcalayınca arkadaşımı aramaya karar verdim. Çünkü bu soruları ona sormadıkça beynim saçma sapan teoriler üretmeye devam edecekti. Sorularımı sordum açıkça, cevaplarımı aldım ve kırgın ses tonunun tek sebebinin ben olmadığımı anladım.

Sonra düşündüm: Bunu kendime ne sıklıkla yapıyorum? Kendime soruyor muyum? En kötü hissettiğim günlerde kafamı günlük rutinlerimden kaldırıp, “Neyin var?”, “Bugün senin için ne yapabilirim?” diyor muyum? Canım hiçbir şey yapmak istemediğinde ve çok sıkıldığımda kendime bir mola veriyor muyum?

Günümün ilk kahvesini kendime gelip, yapacağım işlere odaklanmak üzere değil de, kendime içiyor muyum? Ya da aynaya baktığımda sadece yeni çıkan sivilcemi mi görüyorum, yoksa gözlerimin içini mi?

Hayatımda olan, sevdiğim değer verdiğim bir sürü insan var. Ben de onlardan biri miyim? Yoksa unuttum mu biraz kendimi? Yeni yıl kararlarından, planlarından da bahsetmişken, yeni bir niyetim var önümüzdeki yıl için. Bugünden itibaren kendimi daha fazla dinliyorum. İsteklerime, ihtiyaçlarıma, içimden gelen seslere kulak veriyorum ve kendime biraz daha değer veriyorum.

merve yavas

merve yavas

  • Twitter
  • Facebook
  • LinkedIn

Yorum Bırabilirsiniz