Kimse kötü ebeveyn olmak istemez…


Cümle bana ait olmasa da hislerimi karşıladı. Ya da ihtiyaç duyduğum bir anda geldi. Babalar gününün birkaç gün sonrasında… İnanıyorum ki kimse kötü bir ebeveyn olmak istemez. Ama koşullar onu buna iter, ki zaten kendince kötü de değildir, çocuğu tarafından kötü görülür, belki de çocuğun gözünden dinleyen birkaç kişi tarafından. Ya da toplum tarafından ki bu onun kötü olduğunu belirleyecek unsur da değildir. Tıpkı çocuğun kötü olamayacağı gibi…

Her iki tarafın da kendince kötü yanları vardır, her iyiliğin içinde kötülük her kötülüğün içinde iyilik yok mudur zaten. Ya da evrende her şey tam zıddıyla var olmuyor mudur? Eğer bir ebeveyn çocuğun gözünde ne kadar kötüyse çocuk da ebeveynin gözünde o kadar kötü olmalı buna göre. Ama her ikisi de birbirini yetiştiriyor sonunda, kimisi iyileri alıyor kimisi kötüleri; kimi diyor ki bana yapılan ben yapmayacağım, kimi de diyor ki bana yapılanın çok daha fazlasını yapacağım.

Yaşanan her şey, alınan her nefes, bu dünyada geçirilen her bir yeni gün bir deneyim bizi bir sonraki noktaya taşıyan. Olan, yaşanan her şeye, iyisiyle kötüsüyle bin şükran…

merve yavas

merve yavas

  • Twitter
  • Facebook
  • LinkedIn

Yorum Bırabilirsiniz