Evime hoş geldim…


Hayatımın ilk 31 yılını geçirdiğim İstanbul’dan ayrılalı 1,5 yıl olmuştu Ağustos’ta geri döneli. Farklı bir ülkeye yerleşmiş, yeni bir hayat kurmuş, bir düzen oluşturmuştum. Arkadaşlar edinmiş, farklı işler denemiş, iyi, kötü anılar biriktirmiş, yeni rüyalar görmüş, önceleri evim dediğim Istanbul’u, ailemi, arkadaşlarımı özlemiştim.

Nasıl hissedeceğim merakıyla Türkiye’ye dönerken, İstanbul’dan önce Bodrum’da yoga hocalık eğitimi aldım; iyi ki de aldım. Önceden bulunmadığım bir taş ev, önceden tanımadığım iki ev arkadaşıyla beraber 15 gün için evim olacaktı, oldu da. 

Oradan kalkıp ev dediğim İstanbul’a gittiğimde, ailem beni karşıladığında yeniden evim oldu kaldığım her yer bir şekilde. Bavulun içinde geçen 2 ay çok kolay olmasa da 2 ayda 3-4 farklı yere ‘evim’ dedim ama sonunda evimi özledim. 

Son 1,5 sene zarfında bir düzen kurmaya çalıştığım, sevgilimin, yatağımın ve yeni yeni anılarımın olduğu, sevinçlerimi, hüzünlerimi, kaygılarımı, kararlarımı, kararsızlıklarımı, özlemlerimi yaşadığım evimi… 

Geri geldim. Sevdiğim caddelerde yürürken, ‘gerçekten özlemişim’ dedim önce, Istanbul’da ilk vapura bindiğim zaman olduğu gibi; ki ikisinin de tadı, dokusu, kokusu bambaşka…

Sonra fark ettim ki, evim diyebildiğim yer aslında kendim olabildiğim, kendi sesimi duyabildiğim ve benden bir parça taşıyan her yer… Nerede, kiminle olduğumdan daha önemlisi bu. Kendime dönmek üzere dışarı kapıyı kapattığım her yer ev. O zaman yeniden evime hoş geldim.

Merve Yavas

Merve Yavas

Okuma yazmayı öğrendikten sonra aile büyüklerinin isimlerine özel yaptığım akrostişlerle başlayan yazarlık kariyerim, orta okul ve lise hayatı boyunca yazdığım yarı kurgu günlüklerle, üniversitede sinema okurken yazdığım sayfalarca film analizi proje ödevleri ve final sınavları ile devam etti.

  • Twitter
  • Facebook
  • LinkedIn

Yorum Bırabilirsiniz